Een lach en een traan

2019 09 05 Ervaringsverhaal Nellie Rijnders

De eerste stap

In 2011 werd bij mij borstkanker geconstateerd. Ik had meteen iets van, ik ga naar het Toon Hermans Huis. Het Toon Hermans Huis vond ik huiselijker dan het ziekenhuis. Ik vond het moeilijk om de eerste stap naar binnen te zetten. Maar eenmaal binnen, voelde ik me welkom. Ik werd goed en lief opgevangen met een kopje koffie en kon er mijn verhaal kwijt. Er werd mij verteld welke activiteiten er allemaal waren. Ik heb toen zelf gekozen voor de creatieve groep. Tussen allemaal lotgenoten voelde ik me meteen welkom.
Ook tussen de behandelingen door ging ik er heen. Ik werd goed opgevangen en was eventjes van huis en onder gelijkgestemden. De creatieve expressie heb ik vier jaar gedaan. Dit betekende voor mij na mijn behandeling ook nog gelegenheid om de dingen te verwerken.

Met een lach en een traan

Ik ben steeds met plezier naar het Toon Hermans Huis gegaan. Mensen zeggen vaak tegen me: “dan praat je meestal toch alleen maar over je ziekte.” Dit is absoluut niet waar maar je mag over je ziekte praten als jij daar behoefte aan hebt. We hebben ook veel gelachen, met af en toe een traan, voor diegenen die niet beter werden. Verdriet en lachen horen bij elkaar. Ik heb alleen maar lof voor het Toon Hermans Huis en kan het iedereen aanraden om er eens naar toe te gaan.

Nellie Rijnders
September 2019
Web Analytics