Het glas is altijd halfvol


2019 10 18 Ervaringsverhaal Mariet


Liefde van haar leven

Op een zonnige dag in september ontmoet ik Mariet, 65 jaar oud. Ze is getrouwd met Theo die ze al op 17-jarige leeftijd heeft leren kennen. Hun relatie is net 3 maanden oud als Theo een ernstig auto-ongeluk krijgt. Toch weerhoudt dat haar niet om met de liefde van haar leven te trouwen. Ze krijgen al snel 2 lieve dochters en Mariet blijft thuis om voor hen te zorgen. Ze gaat weer deeltijd werken als de meiden naar het voortgezet onderwijs gaan. Ze trekt er graag op uit en doet vrijwilligerswerk. Als ze zelf klachten krijgt rust ze niet voordat de oorzaak gevonden en de klacht verholpen is. De dochters vliegen uit en in 2002 besluiten ze hun droomhuis te kopen. Maar nu duurt hun geluk niet lang. 15 maanden nadat ze in hun nieuwe huis wonen, krijgt Theo in 2003 de diagnose longkanker. Haar vader is dan net overleden en Mariet en Theo zijn net opa en oma van een kleindochter geworden.
Theo ondergaat de chemokuren goed. Hij komt zelfs aan en van haaruitval heeft hij geen last. De vooruitzichten zijn redelijk.

Hulpbehoevend

Wat niemand kon vermoeden was dat Theo een herseninfarct krijgt net voor de laatste chemokuur. Praten en lopen gaat niet meer. En van een hardwerkende man verandert hij in een hulpbehoevende. Theo wordt opgenomen in het ziekenhuis en ondanks bezoekregelingen regelt Mariet dat zij haar man wil bezoeken wanneer het haar uitkomt. Ze regelt haar werk rondom de zorg voor Theo en wijkt niet onnodig van zijn zijde. Er wordt een fotoboek gemaakt om het voor de verpleging en bezoekers gemakkelijker te maken om Theo te leren kennen en met hem te communiceren. Na 6 weken komt het moment dat Theo naar de revalidatie kan. Maar een bezoek aan Martinushof wijzigt de plannen. “Daar komt hij niet”, besluit ze, “mijn man komt naar huis”. Haar kinderen zijn dankbaar met dit besluit. Ondanks dat hij het moeilijk vindt gaat Theo vanaf dat moment 3 dagen naar de dagopvang. Mariet wisselt haar werk af met de zorg voor Theo. De longkanker blijft rustig en Mariet concentreert zich op de zorg rondom Theo en haar werk. De stapjes in het revalideren zijn klein maar Theo en Mariet blijven hoopvol. Totdat de kanker in 2005 toch weer actief wordt.
Er volgt dan een verdrietige periode waarin ze binnen 6 weken afscheid moet nemen van haar schoonmoeder, haar moeder en uiteindelijk eind augustus van Theo. Samen met haar dochters omringen ze Theo die laatste dagen met hun zorg, thuis in hun geliefde woning.

Ieder zijn eigen rugzakje

Na het overlijden van Theo besluit ze de schouders eronder te zetten. Mariet wil verder. Hoewel zij al langer gaste in het Toon Hermans Huis is voor een praatje en een activiteit, besluit ze de dag na de crematie van Theo het Toon Hermans Huis te bezoeken. Ze vindt in C. degene die haar ondersteunt en in de spiegel laat kijken. Soms confronterend maar Mariet wil geen zachte heelmeesters. Ze heeft het gevoel dat ze alles met C. kan bespreken. Door de openheid en eerlijkheid van C. heeft ze een weg naar de psychiater kunnen vermijden. Ondertussen doet ze mee met een schrijversgroepje en schrijft alles van zich af, is creatief bezig en is ze op de woensdagen aanwezig voor het koffie-uurtje of de wandeling. Ze neemt deel aan de gespreksgroep voor weduwen en weduwnaars maar dat vindt ze voor haar te zweverig en te soft.
Hoewel het verdriet blijft heeft Mariet haar leven al lang weer op de rit en heeft zelfs haar huidige vriend aan een vriendin in het Toon Hermans Huis te danken. Toch blijft ze naar het koffie-uurtje komen. Ze vindt het fijn om mensen (ieder met hun eigen rugzakje) te ontmoeten en samen met hen een kopje thee te drinken. Het warme welkom door de vrijwilligers geeft elke week weer een fijn gevoel. Er is ruimte voor een leuk verhaal of een flauw grapje, maar ook altijd voor een serieus gesprek.

Als ik een uur later afscheid neem van Mariet, staan haar vriendinnen van het koffie-uurtje netjes op haar te wachten. “Wat gaan we doen? Broodje eten in de stad?” Ik denk, dat zit wel goed met die dames. Allemaal een rugzakje, maar vrienden voor het leven.

Oktober 2019/Monique Wienen
Web Analytics