Last Tango im Ruhrpot2021 08 01 last tango 1

Iets meer dan 13 jaar geleden stap ik het Toon Hermanshuis binnen, zojuist mijn partner verloren aan kanker. Ik weet niet goed meer wat me op het idee bracht binnen te wandelen. Ik werd opgevangen door jullie (inmiddels geridderde) vrijwilliger. Ze nam plaats gaf me een kop koffie en luisterde naar mijn verhaal. Toen ik uitgepraat was zij ze: “Jouw verhaal is mijn verhaal.” Meer herkenning kon ik niet krijgen.

Waanzinnig mooie momenten
Jarenlang was ik vaste deelnemer bij de maandelijkse wandelingen, de groep rouwverwerking, de Tai Chi groep en later bij de stoere soepgroep. Ik heb bij jullie waanzinnig mooie momenten meegemaakt. Prachtmensen leren kennen, maar ook prachtmensen verloren. Kanker is soms te overwinnen, maar soms ook niet. Iedereen binnen het TH-Huis kent me als verwoed fotograaf. Waar ik ga of sta ik heb altijd een camera bij me. Een paar jaar geleden, tijdens een van de wandelingen van de “Stap voor stap”-groep kwam een dame naast me lopen en begon me te bevragen over mijn gepassioneerde hobby.
Ze vertelde weinig over haarzelf maar vroeg mijn telefoonnummer. 3 maanden later belt ze me en nodigt me uit voor een ontbijt in de binnenstad. Tijdens dat ontbijt kwam haar verhaal. Ze was ongeneeslijk ziek en haar dagen waren geteld.
Ze wilde nog graag veel genieten en ze had het plan opgevat, om voor haar familie een mooie herinnering achter te laten. Ze vroeg me om een mooi fotoboek te maken voor al haar familieleden. Pfffffff de moeilijkste opdracht die ik ooit voor mijn kiezen had gekregen. Ze nodigde haar familie uit op een bewuste dag in mei. We zouden een wandeling maken door de Jochumhof en daarna langs de Maas. Ik heb er mijn ziel en zaligheid in gelegd en er weken aan gewerkt en de fotoboeken zijn er gekomen. Ik was zéér onder de indruk hoe deze stralende vrouw haar weg ging en hoe ze kracht aan haar omgeving schonk.

Laatste weg
Bij de Stoere Soep leerde ik een man kennen met wie ik onmiddellijk een klik had. We hadden veel gemeen, beiden droegen veel zwaar metaal (opzichtige ringen en armbanden), beiden werkten we in het onderwijs en beiden waren we oude hippies. Ook hij ging zijn laatste weg en schonk veel kracht aan zijn omgeving.
Dat vertelt ook de symboliek in “Last Tango” im Ruhrpot. De foto is gemaakt in een verlaten cokesfabriek in Duitsland. Een omgeving in verval, dat verval staat gelijk aan wat veel kankerpatiënten doormaken. Echter door er een dansend model in te zetten laat ik zien dat zelfs in die situatie je héél veel moois kunt beleven.


Hans
Juli 2021